Na weken van wachten en nog eens wachten, was het eindelijk zover: maandag vlogen we van Amsterdam naar Dar es Salaam en ‘s avonds zagen we de kinderen weer. Grappig hoe vertrouwd het dan weer is; alsof we amper waren weggeweest. De kinderen waren laat opgebleven om ons nog te zien en om 11 uur ‘s avonds waren we op de boarding: reunited! Vandaag hadden de kinderen vrij en hebben we allerlei dingen gedaan om het weerzien en Andrea’s verjaardag van volgende week te vieren. Eerst naar het strand. De Indische Oceaan was weer ‘vies warm’, maar het was geweldig om met de kinderen in het water te zijn.
Daarna nog uit eten geweest bij ‘Spur’, een soort Amerikaans restaurant, waar je een echte lekkere ‘steak’ kunt eten. We hebben er uren gezeten en het was gewoon zo leuk om weer bij elkaar te zitten, samen te eten, te kletsen en te lachen. We konden er bijna niet weer weg komen. We hebben dan ook wel bijzondere dingen gevierd: ons weerzien na drie maanden en Andrea’s 18e verjaardag, die eigenlijk precies over een week is. Wat gaat de tijd toch snel om maar eens een cliché te gebruiken. Zowel het feit dat Andrea nu straks 18 is (word ik oud?) en dat die drie maanden toch zomaar weer om zijn.
Het is trouwens weer een grote overgang om hier terug te zijn. We zijn lang genoeg in Nederland geweest om daar weer wat te wennen. En nu de hitte van Dar es Salaam, het drukke, chaotische verkeer, de vochtige warme lucht vol van uitlaatgasen, allerlei andere luchtjes, het compleet andere straatbeeld en natuurlijk de mensen! Ineens vallen we weer op met onze blanke huid en ons westerse uiterlijk. We moeten weer Swahili spreken, hoewel het opvalt hoeveel we in Dar nog met Engels terecht kunnen. Dat zal straks in Mbeya wel anders zijn. Hoewel de overgang wat verwarrend is, is het toch heel leuk om hier weer vrienden te ontmoeten. Het leven in en tussen twee werelden heeft voor- en nadelen. Het is zeker verrijkend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten