... en dan hopen we weer terug te vliegen naar Tanzania. Zo'n verlof is zo dubbel, vooral als je kinderen aan de andere kant van de bol zitten. Je ontmoet een hoop leuke mensen en hebt veel goede gesprekken, maar als je thuis bent realiseer je je weer hoe absurd het is en hoe je ze mist en hoe moeilijk het is om in twee werelden te leven.
We zijn aan het aftellen en hopen op 15 november te vliegen. Eerst nog wat zaken hier regelen, maar de tijd is kort. Zo gaat het altijd; eerst heb je zeeen van tijd en dan ineens tikken de dagen en uren weg. Voor ons wel een gunstig tijdstip om Nederland te verlaten nuhet hier donker en koud wordt. Je zou er depressief van worden...
Trouwens, ook wel weer leuk als je zo even een smsje krijgt van je dochter met de mededeling dat ze zoveel van je houdt. De zegeningen van de moderne techniek die zoals men zegt de wereld tot een 'global village' maakt. Dat mag dan virtueel zo zijn, in 'real life' is dat wel even anders. Geografische afstand voel je wel degelijk...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten